پیراستن(هرس کردن)1 -
سفارش تبلیغ

ثبت شرکت
صبا
صفحه نخست        عناوین مطالب          نقشه سایت              ATOM           
گروه آموزشی حرفه و فن کنگان گروه آموزشی حرفه و فن کنگان گروه آموزشی حرفه و فن کنگان گروه آموزشی حرفه و فن کنگان گروه آموزشی حرفه و فن کنگان گروه آموزشی حرفه و فن کنگان
درباره وبلاگ


این وبلاگ در تاریخ29/11/1386 توسط سرگروه حرفه وفن کنگان طراحی گردیده است.امید است همکاران، دوستان و دانش آموزان عزیز با نظرات و پیشنهادات سازنده خود،در هر چه بهتر شدن مطالب این وبلاگ مرا یاری نمایند.
آرشیو وبلاگ
نویسندگان

پیراستن(هرس کردن): قسمت دوم

پیرایش ریشه:

ریشه، از دو طریق،به رشد گیاه کمک میکند،یکی از طریق جذب آب که به عنوان نیروی محرکه رشد به کار میرود و دیگری از طریق هورمونهای ویژه ای از گروه جیبریلین که عامل تحریک رشد گیاهی هستند. وجود تعادل بین حجم ریشه با شاخساره، برای رشد و باروری متناسب گیاه، مورد لزوم است.اگر این تعادل ، در جهت ریشه به هم بخورد(از بین رفتن شاخساره دراثر پیرایش شدید و یا حمله بیماری ها و آفات) گیاه تولید شاخساره بسیار میکند و باردهی آن به عقب میفتد. اگر بهم خوردن تعادل در جهت تولید شاخساره باشد(رشد محدود ریشه به دلیل نامناسب بودن خاک و کم آبی و یا از بین رفتن آن در اثر حمله بیماریها و آفات) رشد گیاه محدود می شود و در عوض گیاه زودتر به بار مینشیند و در صد تبدیل گل به میوه نیزبالا می رود.با استفاده از این پدیده،بشر از زمانهای دور،کوشیده است با پیرایش ریشه ،اندازه گیاه مورد نیاز خود را کنترل کند و به حد دلخواه محدود سازد.،این عمل،اخیرا در سطح تجارتی بر روی درخت سیب انجام گرفته و طی آن توانسته اند بوسیله تیغه های ویژه ای، ریشه درختان را در زمستان قطع و بدون آسیب رساندن به محصول سال بعد،رشد درختان را محدود سازند.مثال بسیار چشمگیر دیگری از اثر پیرایش ریشه  بر روی رشد درخت را می توان در درختان بسیار کوچک(مینیاتور)ژاپنی که بونزائی نامیده می شوند دید که بوسیله آن توانسته اند درختانی چند صد ساله را که در طبیعت ارتفاعشان به دهها متر می رسد بسیار کوچک نگهدارند.برای این کار ،ریشه را طی قرون متمادی بطور مداوم می پیرایند.در ایران نیز با استفاده از این روش،کشت لیمو ترش در گلدان و کوچک نگهداشتن آن جهت آسانی ترابری(حمل و نقل) به گلخانه در زمستان و به هوای آزاد در تابستان در نقاط سردسیر و نا مناسب ،ممکن گشته است.برای این منظور،در زمستان هر سال یک چهارم خاک گلدان را با کلیه محتویات آن و از جمله ریشه هایی که در آن قسمت وجود دارند،بیرون آورده،بجای آن خاک تازه می ریزند.بدین ترتیب، خاک گلدان هر چهار سال یکبار تعویض می گردد.و گیاه نیز هر سال یک چهارم ازریشه های خود را از دست می دهد.نتیجه این کار، کوچک و کوتاه ماندن درخت است که افزون بر زیبایی ظاهری،پیوسته تعدادی لیمو ترش در اختیار پرورش دهنده قرار می دهد.

نوعی دیگر از پیرایش ریشه ،هنگام کشت نهال در محل اصلی و یا انتقال آن از خزانه ای به خزانه دیگر،در مورد برخی از درختان چوبی(مانند میوه های دانه دار و هسته دار و مرکبات) و برخی گیاهان زینتی (مثل گل سرخیان) و نیز هنگام نشای برخی سبزیها (مثل گوجه فرنگی و بادنجان) از طریق سر زنی ریشه های فرعی انجام می گیرد.برخلاف آن نوع پیشین پیرایش ریشه،به دلیل اینکه گیاه را تحریک به تولید ریشه های فرعی جدید و بیشتری می کند،اثر تقویت کننده داشته ، رشد نهال تسریع می یابد.

در اینجا لازم به تذکر است که میزان تحمل و واکنش گیاهان مختلف به پیرایش ریشه با یکدیگر متفاوت و بستگی به توانایی آنها برای تولید ریشه فرعی است که هر چه این توانایی بیشتر باشد واکنش گیاه به پیرایش ریشه بیشتر وآسیب وارده کمتر است.در این رابطه،برخی از گیاهان (پسته و انواع جالیزی ها )چون نمی توانند ریشه فرعی زیادی تولید کنند،به جابجایی و پیرایش ریشه بسیار حساسند و از این عمل به شدت آسیب می بینند.

پیرایش برگ:

پیرایش برگ پیرایشی است تابستانه که گهگاه در مورد گیاهانی که رشد زیاد و شاخساره متراکم دارند بکار گرفته می شود و مانند سایر پیرایش های تابستانه اثر تضعیف کننده دارد . برای انجام این پیرایش، با استفاده از وسایلی ماند چوبهای بلند و یا با دست، قسمتی از برگهای درخت را حذف می کنندتا بدین وسیله نور بیشتری به قسمت مرکزی شاخساره بتابد و میوه از کیفیت بهتری برخوردار شودو بویژه درمورد گیاهانی مثل سیب میوه خوشرنگتر شود.

پیرایش پوست:

زخم کردن پوست،پیرایشی است تابستانه که معمولا در بهار به منظورتبدیل شاخه نابارور به بارور، تقویت شاخه های بارور ضعیف که گل می دهند ولی قدرت نگهداری میوه های حاصله خود را ندارند و بالاخره مبارزه با غرور درختان و وادار کردن آنها به باروری انجام می گیرد، در هر سه مورد زخم کردن پوست باعث قطع ربطه قسمتهای بالای زخم با بقیه گیاه می شود و این قسمت ها مواد قندی خود را از دست نمی دهند و تقویت می شوند. در حالت اول،معمولا تکه برداری می کنند، (یعنی با نوک چاقوی پیوند،تکه کوچکی از پوست شاخه را ،در زیر یک یا چند جوانه بر میدارند) و یا شکاف زنی(یعنی با چاقوی پیوند،شکافهای کوتاه و متوازی در زیر جوانه ایجاد میکنند)، چنین جوانه هایی در تابستان دارای سر آغازه های گل خواهند شد و در سال بعد به بار خواهند نشست. در حالت دوم و سوم  می توان با حلقه زنی( که در آن به کمک چاقو یا اره دندانه ریز ،در پوست قاعده شاخه یا تنه،بدون حذف قسمتی از آن ، شکافی سراسری به شکل دایره ایجاد می شود) یا با طوقه برداری(که در آن نواری دور تا دور ساقه یا تنه به عرض یک الی پنج میلیمتر حذف می شود) و یا به روش پوست واژگونی(معکوس کردن پوست :که در آن حلقه ای به عرض حدود یک سانتی متر از پوست جدا و به صورت واژگون در محل خود قرارمی گیرد)،گیاه را وادار به تولید گل یا نگهداری آن ساخت.استفاده از هر یک از این روشها بستگی به شدت ضعف یا قوت گیاه دارد که در تمامی آنها گیاه بیدرنگ آغاز به تولید بافت پینه ای و ترمیم قسمت قطع شده می کند و پس از مدتی، که در طی آن گیاه فرصت کافی برای تولید سر آغازه های گل در جوانه پیدا کرده، به حالت عادی بر میگردد.

از نظر فیزیولوژیکی برای اینکه گیاه قادر به تولید گل شود ،علاوه بر بلوغ، باید نسبت مواد قندی به ازته ، درون بافت های ساقه آن ،مساوی یا بزرگتر از مقداری مشخص باشد که برای گیاهان مختلف،این حد، متفاوت است.

طبق این فرمول اگر مقدار مواد ازته،به دلایلی مانند مصرف بیش از اندازه کود ازته بالا برود،مقدار کسر کوچک میشود و درخت در حالی که رشد رویشی زیاد مینماید گل نمی دهد که در این حال اصطلاحا میگویند گیاه دچار غرور شده است. اگر به دلایلی ، ماند پیرایش شدید تابستانه و یا از بین رفتن شاخساره در اثر آفات و بیماریها و یا ضعف عمومی شاخه های واقع در سایه،میزان تولید مواد قندی کم شود گیاه قادر به تولید گل نخواهد بود. عملیات زخم کردن پوست، باعث میشود که مواد قندی ساخته شده در ساقه از آن بیرون نرود و گیاه به بار بنشیند. از سویی، پیرایش ریشه همچنین کم آبیاری کردن درخت به این دلیل آن را وادار به گلدهی میکند که با کاهش حجم ریشه یا ضعیف گشتن ریشه،جذب مواد ازته پایین می آید و کسر(نسبت مواد قندی به ازته) بزرگ میشود.

در شرایط معمولی ، زمان لازم برای این نوع پیرایش درمورد

شکاف زنی و حلقه زنی4-2 هفته و در مورد طوقه برداری و پوست واژگونی3-2 ماه می باشد. در روش طوقه برداری باید دقت شود که عرض نوار برداشت شده از حداکثر پنج میلیمتر تجاوز نکند، چون در غیر اینصورت ممکن است درخت قادر به ترمیم قسمت حذف شده نگردد و شاخساره آن خشک شود. صورت اخیر همان حالتی است که معمولا در نواحی سردسیر در اثر حمله زمستانه جوندگان و از بین رفتن پوست درخت به وجود می آید و غالبا منجر به خشک شدن درخت میگردد.                                           

 

پیرایش  گل و میوه:

این پیرایش از اول بهار ، یعنی زمان شکوفایی گلها تا هنگامیکه میوه ها به قطر یک سانتی متر میرسند،انجام می شود. هدف از پیرایش گل و میوه که بطور کلی تنک کردن نامیده می شود تنظیم مقدار بار درخت، متناسب با قدرت آن، می باشد.

 




موضوع مطلب :

          
جمعه 87 آذر 15 :: 8:19 صبح

       پیراستن(هرس کردن): قسمت اول

             

مقدمه:

 

بیشتر گیاهان باغبانی بویژه چند ساله چوبی،اگر در شرایط محیطی مناسب بدون دخالت انسان رشد کنند، پس از چند سال ، تبدیل به درختان یا درختچه هایی با شاخساره متراکم خواهند شد که چه از نظر میزان و کیفیت باروری و چه از نظر شکل ظاهری مطلوب نخواهند بود.

 در اینگونه گیاهان شاخه ها ، مزاحم رشد یکدیگر بوده، دچار پیچیدگی و خمیدگی می شوند.از سویی چون بدلیل پر برگی، نور کافی به درون شاخساره گیاه نمی رسدبه تدریج برگها و شاخه های وسطی شاخساره خشک می شود و از بین میرود و تولید گل و میوه محدودبه سطح بیرونی شاخساره گشته ، میزان محصول کم می گردد. برای جلوگیری از این امر و ایجاد شکل و حالت مناسب در گیاه ، باید آن را پیرایش(هرس) و به نحوه دلخواه تربیت کرد. 

 پیراستن(هرس کردن):

 به طور کلی پیراستن(هرس کردن) عبارتست از قطع کامل یا جزئی شاخه،ریشه،پوست، برگ و یا گل و میوه به منظور تحت تاثیر قرار دادن و هدایت نحوه رشد و باروری گیاه . پیراستن یکی از عملیات مهم باغبانی است که از حدود سه هزار سال پیش شناخته شده و مورد استفاده قرار میگرفته است. دلایل و فواید آن را می توان به شرح زیر خلاصه نمود:

 

1-                  حذف شاخه های مزاحم ،خشک شده ، آفت زده و مریض و شکسته جهت حفظ و تامین سلامت گیاه.

 

2-                  ایجاد شرایط مناسب جهت ورود نور و هوا به درون شاخساره و خلوت کردن نقاط شلوغ و متراکم آن به منظور ایجاد امکان تولید محصول بیشترو مرغوبتر.

 

3-                  ایجاد شکل ویژه در شاخساره گیاه،این امر بویژه در میوه کاری و نیز در شکل سازی گیاهان جهت تزئین باغ و باغچه از اهمیت خاصی برخوردار است.

 

4-                  ایجاد تعادل بین شاخساره و ریشه ، بویژه هنگام نشاء کاری و جابجا کردن گیاه، جهت تضمین موفقیت و ایجاد امکان رشد اولیه سریعتر برای گیاه.

 

5-                  جوان ساختن درختان مسن از طریق حذف شاخه های پیر و وادار کردن درخت به تولید شاخه های جدید،جهت بالا بردن قدرت باردهی آن.

 

6-                  پیش یا پس انداختن باروری گیاه و تنظیم گلدهی و ایجاد تعادل بین رشد رویشی و میزان محصول و بالا بردن کیفیت فرآورده تولید شده.

 

7-                  محدود کردن رشد و کوتاه ساختن گیاه برای تسهیل عملیاتی مانند سمپاشی و برداشت محصول و نیز به دلایل تزئینی.

 

زمان پیرایش:بسته به نوع گیاه و هدف از پیرایش(هرس)،این کار این کار در دو موقع از سال انجام میشود: یکی پیرایشی که در زمان رکود و خواب زمستانه انجام میشود و پیرایش سیاه یا زمستانه نامیده میشودو دیگری پیرایشی که در دوره فعالیت گیاه ، یعی هنگامیکه گیاه دارای برگ و احیانا گل و میوه است ، انجام میگیرد و پیرایش سبز یا تابستانه نامیده میشود.در مورد هر دو نوع پیرایش باید به این دونکته توجه نمود که اصولا پیرایش در هر زمان انجام شود ،باعث تاخیر در باروری نهالهای جوان و کم شدن محصول درختان بارور میشود، بنابراین ،بایددر تمام انواع  پیرایش جانب تعادل رعایت گردد و قطع اندامهای گیاه تنها به مقدار لازم و در نهایت احتیاط انجام پذیرد.

 

پیرایش سیاه یا زمستانه :

 این نوع پیرایش از آنجا که زمانی انجام میگیرد که گیاه فاقد برگ و در حال رکود است بیشتر مرسومند چون اولا : در این هنگام شاخه ها بدون پوشش و قابل مشاهده بوده و به راحتی می توان به آنها دسترسی پیدا کرد و آنهایی را که باید به طور کامل یا جزئی حذف شوند با دیدی باز برگزید،ثانیا:چون گیاه در این زمان فعالیت زیستی چندانی نداردمیزان آسب حاصل از پیرایش به حداقل کاهش می یابد.از پیرایش های زمستانه میتوان پیرایش های شکل دهی نهالهای تازه کشت شده را نام برد.این پیرایش ها مهمترین گام در تشکیل شاخه های اصلی درخت یا بوته آینده به شمار میروند و در حقیقت مبنا و اساس شکل آینده گیاه را تشکیل میدهند. علاوه بر این پیرایش ها ، حذف شاخه های آفت زده و مریض و شکسته نیز باید در زمستان پیش از فعال شدن گیاه ،انجام گیرد زیرا این نوع شاخه هامعمولا پناهگاه و منبع انتشار آفات و امراض اند. پیرایش دیگری که باید حتما در زمستان انجام گیرد پیرایش ریشه است.

 پیرایش سبز یا تابستانه:

 این نوع پیرایش ها ، گرچه همگی به نام تابستانه خوانده می شوند ولی در عمل بر حسب نوع ، میتوان آنها را از اوایل بهار تا اواخر تابستان انجام داد. مهمترین پیرایش ها تابستانه عبارتند از: حذف گلها و میوه های اضافی که کلا تنک کردن نامیده میشود.ایجاد زخم بر روی پوست ساقه، حذف نرکها و پا جوشها، بریدن قسمتهای انتهایی شاخه های تند رشد و پیرایش بوته های زینتی و بالاخره پیرایش برگ .

  انواع پیرایش(هرس):

 همانطور که در قسمت پیشین گفته شد،بر حسب هدف پیرایش،میتوان قسمتهای مختلف گیاه اعم از شاخه،ریشه،برگ ،پوست و گل و میوه را بطور کامل یا جزئی حذف کرد. حذف هر یک از این اعضاء بر روی رشد و باروری گیاه در همان سال پیرایش و گاهی در طی چند سال بعد اثرات ویژه باقی می گذارد که با گزینش زمان و شدت پیرایش مناسب میتوان در شدت و ضعف این اثرات دخالت ورزید.

پیرایش ساقه:

در بین اعضاء مختلف یک گیاه ،تعداد و نحوه رشد شاخه ها مهمترین عامل تعیین کننده در نحوه و اندازه پایداری آن در مقابل فشارهای ناشی از وزن میوه ،باد و برف و یخبندان زمستانه به شمارمیرود.بعلاوه قرار گرفتن شاخه ها و زاویه آنها با تنه و شاخه های اصلی تر،به میزان زیادی بر روی قدرت باروری گیاه و تحمل آن در برابر شرایط نا مساعد جوی تاثیر میگذارد. به این دلایل، در هنگام پیرایش شاخه های یک گیاه باید دقت زیادی به کار برد و همواره شکل و اندازه نهایی آن در نظر گرفت.

به طور کلی شاخه های یک گیاه چوبی را می توان به دو گروه بارور و نابارور تقسیم نمود.شاخه های نابارور عبارتند از:پاجوشها،نرک هاو شاخه های معمولی بی بار(فاقد گل و میوه). شاخه های بارور عبارتند از:سیخک ها و شاخه های معمولی باردهنده(دارای گل و میوه) این هر دو گروه از رشد جوانه شاخه های معمولی نا بارور به وجود می آیند.در برخی از گیاهان ،مانند انگور،این شاخه ها قبل از رشد دارای سرآغازه های گل هستندو پس از رشدگلشان باز میشود.بعضی مانند هلو، درتابستان سال رشد،در جوانه های جانبی آنها سرآغازه های گل به وجود می آید که پس از زمستان گذرانی، در بهار سال بعد تبدیل به گل و میوه میشوند.در پیرایش شاخه های نابارور اصل بر اینست که تمام پاجوشها و نرک ها را در طول فصل رشد،همچنانکه به تدریج پدیدار میشوند از ته قطع کنند.البته در شرایط استثنایی، میتوان این شاخه ها را نگاه داشت و پاجوشها را به عنوان پایه پیوند و نرکها را(بوسیله چند سال سر زنی و وادار ساختن به انشعاب و تولید جوانه گل) به عنوان شاخه بارور و یا شاخه حامل سیخک به کار گرفت. شاخه های معولی نا بارور را ، بر حسب موقعیت آنها، میتوان در دوره استراحت گیاه، به دو صورت سر زنی یا حذف کامل پیرایش کرد.

در اینجا باید در نظر داشت که معمولا در بهار سال بعد از پیرایش ،گیاه که مقداری از شاخه ها و در نتیجه تعدادی از جوانه های خود را از دست داده، نیروی ذخیره خود را صرف رشد جوانه های باقیمانده میکند و بدین ترتیب جوانه هایی که در شرایط معمولی ممکن بود رشد نکرده و به حالت راکد(خفته) یا جوانه نهفته در آیند،تبدیل به شاخه میشوند و موجب تولید شاخساره زیاد و متراکم شدن شاخساره درخت می گردند.در چنین حالتی، باید تعدادی از این شاخه های جدید را ، در زمستان سال بعد،به طور کامل حذف کرد و شمار باقیمانده را نیز سرزنی و کوتاه کرد تا از رشد سریع و بدون انشعاب ،در نتیجه از ترکه ای شدن آنها جلوگیری کرده در ضمن ، برای رشد سال بعد تعداد کافی جوانه بر روی گیاه باقی بماند.

پیرایش شاخه های بارور ،بستگی به طول عمر آنها دارد. به عنوان مثال ،شاخه های بارور معمولی بیش از یکبار تولید گل و میوه نمی کنند،بنابر این باید در زمستان سالی که به بار نشسته اند پیراسته شوند. سیخک ها ، در گیاهان مختلف، طول عمر های متفاوتی دارند ،مثلا در زرد آلو تا چهار سال ، در سیب ده سال تا بیست سال در گیلاس ده تا دوازده سال و گلابی حدود بیست سال عمر میکند و پس از آن خشک می شود. در این هنگام باید سیخکها را از طریق قطع شاخه حاملشان پیراست و گیاه را وادار به تولید شاخه های جدیدی کرد که هر کدام ، پس از چند سال ، بصورت شاخه های حامل سیخک های جوان بارور در می آیند.

در هر پیرایش شاخه، برای اخذ فرم و شکل مطلوب و جلوگیری از رشد بی رویه و عقب افتادن باروری و کم شدن محصول سال بعد ، رعایت نکات زیر ضروری است:

الف-در موقع حذف کامل یک شاخه،صرفنظر از قطر آن، باید دقت شود که برشی که برای پیرایش داده میشود در پایین ترین قسمت شاخه ای که قرار است حذف شود و به موازات تنه اصلی ایجاد شود، بطوریکه قسمتی از شاخه بریده شده بر روی تنه یا شاخه اصلی باقی نماند. این امر باعث می شود که سطح بریده شده ، سریعا توسط بافت پوششی پینه التیام یابد و راه نفوذ عوامل بیماری و پوسیدگی مسدود گردد.اگر برش به طور نا صحیح انجام شود،زایده ای از شاخه بریده شده بر روی درخت باقی خواهد ماند که ناخنک یا مهمیز نامیده میشود و به دلیل رشد نکردن ، پس از مدتی میمیرد و مورد حمله شدید قارچها و باکتریهای گند رو قرار میگیرد و دچار پوسیدگی میگردد.پوسیدگی به مرور در طول زایده پیشروی کرده ، به تنه درخت میرسد و در نتیجه پس از چند سال درخت را پوک و تو خالی میکند. اگر شاخه ای که قطع میشود مسن و دارای قطر بیش تر از پنج سانتی متر باشد،باید سطح بریده شده را با چسب باغبانی که دارای سم قارچ کش باشد پوشاند تا به درخت فرصت کافی برای التیام داده شود و در عین حال از قسمتهای مرکزی سطح بریده شده که قابلیت ترمیم ندارند مصون بمانند.اگر چسب در دسترس نبود ، میتوان محل زخم را با محلول یک درصد کات کبود (سولفات مس) گند زدایی کرده ، سطح آنها را با گل رس پوشاند.البته چون خاکها اغلب آلوده هستند ممکن است گیاه را آلوده کنند.

ب-هر گاه درختی چند سال پیرایش نشده باشد و یا بخواهیم از ارتفاع آن بکاهیم و در هر صورت پیرایشی شدید نیاز است،این کار باید در طی چند سال انجام شود و به تدریج ، درخت به شکل و اندازه دلخواه در آید.  پیرایش شدید یکباره ،باعث خواهد شد که باروری درخت( درصورتیکه هنوز بارور نشده باشد)یک تا چند سال به عقب بیفتد و اگر بارور شده باشد،برای یک یا چند سال، به شدت کاهش یابدو حتی گهگاهی بطور کامل متوقف شود. اشکال دیگرپیرایش شدید یکباره اینست که گیاه در سال بعد تعداد زیادی نرک تولید خواهد کرد که حذف آنها در طول فصل رشد کاری پر زحمت خواهد بود.

پ-در هنگام حذف کامل شاخه ها،باید دقت داشت که هر چه زاویه ای که شاخه با تنه و یا شاخه حامل خود می سازد به قائمه نزدیکتر باشد، این شاخه قویتر بوده ، رشد بهتری خواهد نمود و چنین زاویه ای در مقابل وزن میوه و فشارهای خارجی تحمل بیشتری خواهد داشت.بنابراین در هنگام پیرایش باید در درجه اول شاخه هایی حذف شوند که با تنه یا شاخه حامل خود زاویه بسته تری میسازند.و در نتیجه ضعیف تر هستند.

ت-در انشعابات دو شاخه ای ،آنهایی که قطر یکی از شاخه هایشان از دیگری کمتر است قویتر از آنهایی هستند که قطر آنها با هم مساوی است. بنابراین، باید کوشش کرد که انشعابات دو شاخه ای که قطر انشعاب آنها یکسان نیست نگهداشته شوند.

ث- در هنگام سرزنی معمولا یک سوم تا نصف انتهای شاخه های طویل حذف می شود .وضعیت محل برشی نسبت به اولین جوانه نزدیک به آن در نحوه رشد شاخه و شکل درخت بسیار موثر است.به این معنی که اگر جوانه مذکور در قسمت فوقانی شاخه قرار گرفته باشددر اثر رشد، تبدیل به شاخه ای خواهد شد که تقریبا به طور عمودی رشد کرده به بالاخواهد رفت.و اگر جوانه در زیر شاخه قرار گرفته باشد بسیار نزدیک به رشد افقی خواهد بود.با توجه به این موضوع میتوان با گزینش محل برش در پیرایش سرزنی، شکل درخت و میزان گسترش شاخساره آنرا کنترل کرد. یعنی اگر هدف، متراکم کردن شاخساره درختی مثل هلو باشد که بطور طبیعی شاخساره ای گسترده دارد،باید جوانه در قسمت فوقانی باقی گذاشته شود و بر عکس ،اگر هدف پخش و گسترده کردن شاخساره درختانی مثل سیب گلاب و انواع گلابی باشد،که بطور طبیعی رشد عمودی دارند،باید جوانه قسمت زیرین باقی نگهداشته شود. در اینجا باید به این نکته اشاره کرد که هرچه یک شاخه عمودی تر باشد، چون شیره گیاهی در آن راحت تر و سریعتر جریان می یابد، رشد سریعتر و بیشتری نیز خواهند داشت که این امر بویژه در نرکها که تقریبا همگی عمودی رشد میکنند قابل مشاهده است.

در روی یک شاخه نیز رشد جوانه هایی که در سطح بالا قرار دارند معمولا از جوانه های زیرین بیشتر است و این تفاوت رشد،هرچه شاخه حامل جوانه ها افقی تر باشد،چشمگیر تر است. بنابراین گزینش محل برش علاوه بر هدایت نحوه رشد گیاه، در میزان رشدآن نیز موثر است.

ج- در گیاهان باغبانی و بویژه درختان میوه، برای تولید محصول زیاد و مرغوب باید نور با شدت کافی به تمام نقاط و بویژه به قسمت های درونی آن برسد. برای این منظور باید در هنگام پیراستن سعی شود با حذف شاخه های اضافی، قسمتهای میانی شاخساره در حدلازم و متعادل باز نگاهداشته شود. بویژه شاخه هایی باید پیراسته شوند که بطور شیب دار و کج درون شاخساره رشد میکنند و علاوه بر سایه اندازی، مزاحم سایر شاخه ها هم هستند.

چ- بسیاری بیماریها و آفات ، در سطح یا درون شاخه های خشکیده ، زمستان گذرانی میکنند، از این رو لازم است در تمام طول فصل سال و بویژه در زمستان، تمام شاخه ها ی شکسته وخشکیده بریده و سوزانیده شوند. این عمل بخصوص در مبارزه با آفاتی مانند انواع چوبخوارها، پوست خوارهاو سوسک های شاخک بلند، از اهمیت وافری بر خوردار است.

ح-گهگاه هنگام قطع شاخه های کلفت و سنگین ، پس از آنکه عمق برش به حدود نصف قطر شاخه رسید، در اثر وزن زیاد ،بقیه شاخه می شکند و همراه خود قسمتی از پوست و چوب تنه را قطع و زخمی میکند . برای جلوگیری از این امر، که برای سلامتی گیاه مضر است، باید چنین شاخه هایی را با سه برش قطع کرد.

بدین ترتیب که اول برشی به عمق یک سوم تا نصف شاخه،از پایین به بالا،در فاصله حدود 10 سانتی متری شاخه ایجاد کرده، سپس برش دوم را چند سانتی متر بالاتر از برش اول ، از بالا به پایین ایجاد و شاخه را از تنه جدا ساخت.در مرحله سوم باید زایده باقیمانده را که سبک است و خطر شکستن نداردبا یک برش از ته قطع کرد.برخی پیشنهاد میکنند بهتر است ناخنک ناشی از پیرایش ، یکسال روی گیاه باقی گذاشته شود،سپس درزمستان آینده حذف شود. دلیل این امر چنین ذکر میشود که زخم های ناشی از پیرایش، موجب میگردند که انتقال مواد،از ریشه به قسمتهای بالایی شاخه بریده شده،مختل گردد و باعث ایجاد کمبود مواد در بالای زخم شوند، وانگهی انتقال شیره پرورده را نیز از بالا به زیر زخم محدود سازند که در هر دو صورت ، باقی گذاشتن ناخنک به درخت امکان می دهد که بافت های آوندی خود را سریعتر ترمیم کند. لازم به توضیح است که در این حالت،در طول سال اول، پس از پیرایش،در صورتیکه سطح برش به طور مناسبی محافظت شود، خطر حمله قارچها و باکتریها به ناخنک و سرایت پوسیدگی به تنه ( که در قسمت الف آمد)چندان هم شدید نیست. 

 منبع:اصول باغبانی

نویسنده:دکتر مرتضی خوشخوی

 




موضوع مطلب :

          
یکشنبه 87 آذر 10 :: 10:0 صبح

پیوندها
آمــار سایت
رتبـه ما در گوگل
فروشگاه اینترنتی

فروشگاه اینترنتی میهن مارکت

فروشگاه اینترنتی میهن مارکت

به وقت کنگان
امکانات جانبی